دانشگاه اصفهان پژوهش های سیاسی 2538-306X 6 شماره 3 (18 پیاپی) 2016 10 22 Typology of Political Thought based on Ethics and Politics in Habermas’ Political Theory نوع‌‌شناسی اندیشة سیاسی براساس نسبت اخلاق و سیاست در نظریة سیاسی هابرماس 37 53 22717 10.22108/prj.2016.22717 FA Journal Article 2018 07 01 Typology of political thought is one of the main functions of political theory. Focus on formal aspect of political thought on the one hand, and on the other side of its nature, having common standards that with rely on it, political theory typifies political thought. While formal aspect of political theory has centralized upon origin and time and date of ideas, its substantial aspect has focused on content and concepts of political thought. Typology of political thought, based on the relation among concepts of ethic and politics, regardless of formal aspect, has centralized on its substantial aspect. This article aims to investigate typology of political thought in the West by Habermas’ political theory, based on relation between ethics and politics. Habermas, with relying on mentioned relation, has divided political thought in the West to classical and modern periods. In his view, in the classical political thought, ethics and politics revolve around the concept of happiness, but, in modern times, politics becomes the control and the conductor of human relations. This way, politics is separated from ethics. نوع‌‌شناسی «اندیشة سیاسی» یکی از کارکردهای عمدة «نظریة سیاسی» است. تمرکز بر وجه شکلی و وجه ماهویی اندیشة سیاسی ازجمله معیارهای رایجی است که نظریة سیاسی با اتکا به آن، اندیشة سیاسی را نوع‌‌شناسی می‌‌کند. وجه شکلی بر منشأ، خاستگاه و ترتیب زمانی و تاریخی اندیشه‌‌ها متمرکز می‌‌شود؛ درحالی‌که وجه ماهوی بر محتوا، مضمون و مفاهیم اندیشة سیاسی تأکید می‌کند. نوع‌‌شناسی اندیشة سیاسی براساس نسبت میان مفاهیم اخلاق و سیاست، بدون توجه به وجه شکلی، بر وجه ماهوی اندیشه‌‌سیاسی متمرکز است. مقالة حاضر درصدد است نوع‌‌شناسی اندیشة سیاسی در غرب را با نظریة سیاسی هابرماس و براساس نسبت میان اخلاق و سیاست بررسی کند. هابرماس با مبنا قراردادن نسبت مذکور، اندیشة سیاسی در غرب را به دو دورة کلاسیک و مدرن تقسیم می‌‌کند. از نظر او در اندیشة سیاسی کلاسیک، اخلاق و سیاست بر حول مفهوم «سعادت» با هم عجین می‌‌شوند؛ حال آنکه در دوران مدرن، سیاست به علم کنترل و مدیریت روابط انسانی، تبدیل و بدین‌ترتیب، سیاست از اخلاق جدا می‌‌شود. https://prj.ui.ac.ir/article_22717_cf5d712b9eaef88d8fc434015cd7f2ac.pdf