دانشگاه اصفهان پژوهش های سیاسی 2538-306X 6 شماره 2 (17 پیاپی) 2016 07 22 The potential of Imam Khomeyni's political philosophy ظرفیت‌های فلسفه سیاسی امام خمینی(ره) 1 16 21513 10.22108/prj.2016.21513 FA عبدالله اخلاقی عضو هیئت علمی دانشگاه خاتم النبیین شعبه غزنی افغانستان Journal Article 2017 06 28 Philisophy, Politics, Political Philosophy, New Sadraii, Imam Khomeyni فلسفة سیاسی امام خمینی، استمرار فلسفة سیاسی اسلامی با رویکردی نو صدرائی است. مبانی این فلسفة سیاسی، بر هستی شناسی توحیدی، معرفت شناسی مبتنی بر عقل و وحی و انسان شناسی متکی بر دو ساحتی بودن انسان استوار است. قدرت تبیین حق قانونگذاری، تبیین حق استفاده از قدرت و مشروعیت سیاسی، ارائه معیار برای شناخت حقانیت سیاسی، تبیین مناسب پدیده های انسانی، از موارد ظرفیت های نظری است، که فلسفة سیاسی امام خمینی از آن برخوردار است. فلسفة سیاسی امام خمینی میتواند توضیح دهد که چرا و چگونه دانش انسان ها واقع نما است. ظرفیت هویت سازی برای جنبشهای اسلامی جهان اسلام و انسجام بخشیدن به آنها، ارائه هویت مشترک برای تمامی مستضعان جهان و امید بخشیدن به آنها از موارد ظرفیت های عملی است، که در فلسفة سیاسی امام خمینی نهفته است. فلسفة سیاسی امام خمینی قدرت بسیج تودهها را در خود دارد و میتواند برای زنان در اجتماع نقش محوری تعریف نموده و می تواند از توان اجتماعی زنان، در جهت اعتلای جوامع اسلامی استفاده نماید. الگوی زن در فلسفة سیاسی امام خمینی زنان آزادهای است، که توانسته اند سرنوشت سیاسی جوامع را عوض نمایند.

https://prj.ui.ac.ir/article_21513_ea37383d1b9b8a61bd4b7dcba071a03c.pdf

دانشگاه اصفهان پژوهش های سیاسی 2538-306X 6 شماره 2 (17 پیاپی) 2016 07 22 Explanation of the opinion of the communityists; Reading and detecting the defeat of liberalism تبیین آراء جامعه گرایان؛ خوانش و هویدائی نقصان لیبرالیزم 17 34 21806 10.22108/prj.2016.21806 FA محمدعلی توانا استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه یزد عبدالله هاشمی دانش آموخته کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه یزد Journal Article 2015 10 27 Explanation of the opinion of the communityists; Reading and detecting the defeat of liberalism Seasoned school socialization is critical. Criticized the pillars and foundations of the principles of liberalism, most notably due to the person and freedom belonged to him, claims universality of justice, equality and impartiality. Communitarianism has several members including, Alasdair MacIntyre, Michael Sandel, Charles Taylor and Michael Walzer is. and realistic approach to understanding the central field of justice communities, define their attention resources and their distribution and interpretation of liberal justice puts reviewed. This study formed the main point; community-oriented thinkers take advantage of what components and mechanisms are criticizing liberalism? This article aims to analyze the ideas of socialism to achieve in the light of the principle of liberalism is critical. It is an attempt to Astna descriptive analysis is based on documentation, statements discussed in the analysis step. جامعهگرایی مکتبی با چاشنی انتقادی است. انتقاد به ستون و پایههای اصول لیبرالیزم که مهمترین آنها توجه به فرد و آزادیهای متعلق به وی، ادعاهای جهانشمولی در باب عدالت، برابری و بیطرفی است. جامعهگرایی دارای چند عضو اصلی من جمله؛ السدیر مک اینتایر، مایکل سندل، چارلز تیلور و مایکل والزر است. عموم این متفکران در انتقادات خود از آموزههای لیبرالیزم طبقهبندی میشوند؛ به گونهای که مک اینتایر به اخلاق بحران زده غربی که لیبرالیزم در عصر مدرن و پست مدرن عامل آن بوده اشاره میکند؛ سندل به طرز تلقی لیبرالی از فرد که از آن به شخص از پیش فردیت یافته یاد میکند اذعان میدارد؛ تیلور بر ضرورت اجتماع انسانی و عاملیت زبان مشترک برای تبیین فهم یک جامعه از ارزشها سخن می گوید و در نهایت والزر با رد ادعای جهانشمولی لیبرالی در پرتو نگرش کثرتگرایانه و روش زمینه محوری به فهم و برداشت جوامع از عدالت، تعریف مواهب و نحوه توزیع آنها توجه خود را معطوف و تاویل عدالت لیبرالی را مورد نقد و بررسی قرار میدهد. حال پژوهش حاضر حول این سوال اصلی شکل گرفته؛ متفکران جامعهگرا با بهره بردن از چه مولفهها و مکانیزمهائی به نقد لیبرالیسم میپردازند؟ هدف مقاله واکاوی آراء جامعهگرایان در پرتو دست یابی به اصول انتقادی لیبرالیزم است. همچنین میکوشیم با استنا به روش توصیفی تحلیلی که به شیوه اسنادی انجام میگیرد، در تحلیل گزارههای بحث گام برداریم.

https://prj.ui.ac.ir/article_21806_26cb26df619e17ddca558f20bd824d7e.pdf

دانشگاه اصفهان پژوهش های سیاسی 2538-306X 6 شماره 2 (17 پیاپی) 2016 07 22 China's Smart Power Strategy استراتژی قدرت هوشمند چین 35 53 21811 10.22108/prj.2016.21811 FA الهام رسولی ثانی آبادی استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه یزد مجتبی روستایی دانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه یزد Journal Article 2016 04 11 چین یکی از قدرت‌های بزرگ جهانی و از ابرقدرت‌های احتمالی در آینده است که توجه به قدرت هوشمند و بهره‌گیری از آن را همانند سایر قدرت‌های بزرگ جهانی در نظر دارد. با توجه به جایگاه مهم این نوع از قدرت در عصر حاضر در تعیین نقش و جایگاه قدرت‌ها در نظام بین‌الملل، این مقاله با تکیه بر روش توصیفی - تحلیلی در پی پاسخ به این سؤال است که وجوه سخت‌افزاری و نرم‌افزاری قدرت هوشمند چین کدامند و وضعیت چین از منظر قدرت هوشمند چگونه است؟ فرضیۀ مقاله آن است که چین در سال‌های اخیر تلاش‌های زیادی در راستای ترکیب قدرت سخت و نرم و افزایش قدرت هوشمند خود انجام داده و همین موضوع به چین امکان داده است تا بیش از پیش خود را در جایگاه قدرتی بالنده در عرصۀ جهانی مطرح کند. روش گردآوری اطّلاعات در این پژوهش بر اساس منابع استنادی و کتابخانه‌ای است.

https://prj.ui.ac.ir/article_21811_981e3272c615340e2ada98e76e69a7e1.pdf

دانشگاه اصفهان پژوهش های سیاسی 2538-306X 6 شماره 2 (17 پیاپی) 2016 07 22 Formation of political post Islam discourse صورتبندی گفتمانی پسااسلام سیاسی در مصر و تونس 52 65 21808 10.22108/prj.2016.21808 FA مرتضی شیرودی دانشیار پژوهشگاه علوم اسلامی امام صادق(ع) محمدسجاد شیرودی دانش آموخته کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی Journal Article 2016 04 24 It's try on using a wide range of linguistic and non-linguistic data such as reports, historical events, interviews, policies and notices, thought of leaders and representatives of political Islam in Egypt and Tunisia are studied, and most important signs to identify the discourse of political Islam. Note that the supply of these symptoms have been appear is the reformulation of the discourse of political Islam in these countries. And even the signs and signifiers are used in anti-Muslim rhetoric and political articulation of otherness and exclusion were competing as shown. Evidence such as democracy, human rights, women's rights, plurality of parties, civil liberties and political discourse of globalization all of indications and symptoms are prominent. The discourse of political Islam as incompatible with slabs of secular and Islamic political thought can be negated. Question that arises here is that the discourse of political Islam is the main reason for the formation, or in other words, why in the Muslim political discourse in these countries has been experiencing disordered? What major changes have occurred in the discourse of political Islam? How Islamist discourse of political Islam represents a new formulation that is buoyant slabs of democracy, human rights and political pluralism in Islam sits alongside syndrome? میل بشر و ادیان به جهانی شدن، عمری به درازای انسان دارد اما هماینک، جهانی شدن، متفاوت از گذشته، از غرب به سوی شرق، جریان دارد و تأثیراتی نه چندان شفاف را دامن زده است. از این رو، گفتمان اسلام سیاسی در اثر مواجهه با جهانی شدن در حوزه مصر و تونس تأثیراتی پذیرفته است. بررسی این تأثیرات، سئوال اصلی مقاله حاضر را تشکیل می دهد. گمانه ماآن است که صورت بندی جدیدی در گفتمان اسلام سیاسی در این کشورها صورت گرفته که در آن، از نشانه ها و دالهایی استفاده می گردد که در گفتمان اسلام سیاسی، مفصل بندی می گردد. غرض،دستیابی به علل اصلی تغییر صورت بندی اسلام سیاسی در دو شخصیت(قرضاوی و غنوشی) و دو حزب (اخوان المسلمین و النهضه) است. تلاش بر این است که با شیوه توصیفی-تحلیلی و با استفاده از ابزارهای کتابخانه (مجموعه وسیعی از داده های زبانی و غیر زبانی از جمله گزارشها، حوادث تاریخی، مصاحبهها، سیاست گذاریها و اعلامیهها، اندیشههای رهبران و نمایندگان اسلام سیاسی مصر و تونس) در چارچوب نظری روش تحلیل گفتمان، مورد مطالعه قرار گیرد. صورتبندی پسااسلام سیاسی در منازعه و مفاهمه جهانی شدن و اسلام سیاسی، در دو عرصه نظری و عملی دستاورد این مقاله است.

https://prj.ui.ac.ir/article_21808_740485fa635527e66289e5a9258bf4a7.pdf

دانشگاه اصفهان پژوهش های سیاسی 2538-306X 6 شماره 2 (17 پیاپی) 2016 07 22 Pahlavi dynasty, the absolute structure: pathology of modernism (1304- 1320) بررسی ساختار مطلقه حکومت پهلوی اول: آسیب شناسی تجددگرایی (1320-1304ش) 65 81 21809 10.22108/prj.2016.21809 FA مجتبی گراوند هیات علمی گروه تاریخ دانشگاه لرستان ایرج سوری دانشجوی کارشناسی ارشد پژوهشکده امام خمینی (ره) Journal Article 2014 12 09 The purpose of this article is to explain how the absolutist rule of Pahlavi and modernism through the formation of duplication between the years 1304 to 1320 and the damage it is. The transition from the Qajar to the Pahlavi, in the years following the constitutional, political stability and social Khan and understanding of the political elite - religious were slowly But during the reign of Reza Shah, Iranian society has undergone fundamental changes. Although the first Pahlavi rule, follow the ideals of modernity, but sensible balance between construction and modernization absolute foundation was created And build new institutions Pahlavi era of no consequence other than political absolutism - Economic and did not undermine the Constitution. This study, based on analytical and descriptive methods, to investigate the structural changes Reza Shah and the damage to civil society and parliamentary constitutional principles and the cultural and religious traditions pays. Reza Shah during the 16 years of his rule, in contrast tradition / modernity with mismatch rational culture with patterns of imports despite the divorce ruling, the divisions of class and weaken the various power centers such as the legislature and the executive comes from the parliament and parties that the abdication of Reza construction and civil society institutions collapsed divorced and solidarity of society was unstable, and instability. هدف مقالۀ حاضر، تبیین عوامل شکل‌گیری ساختار مطلقه حکومت پهلوی اول، تجددگرایی تقلیدی و آسیب‌های آن در فاصلۀ سال‌های 1304تا 1320 ش است. انتقال قدرت از قاجاریه به پهلوی اول در سال‌های پس از مشروطه با برقراری ثبات سیاسی - اجتماعی از سوی رضاخان و تفاهم بیشتر نخبگان سیاسی - مذهبی به‌آرامی انجام شد. حکومت پهلوی اول اگر چه آرمان تجدد را دنبال می‌کرد، اما کسب قدرت بدون منازع به اعتبار ضرورت تاریخی برای سامان سیاسی کشور به ساختار مطلق آن منجر شد. بنابراین مقالۀ حاضر، بر اساس روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی، تحولات ساختاری عصر رضاشاه و میزان آسیب‌های آن را به جامعۀ مدنی، اصول مشروطۀ پارلمانی، فرهنگ بومی و سنن مذهبی بررسی می‌کند. رضاشاه در دورۀ 16 سالۀ حکومت خود، در تقابل سنت ـ تجدد با تطبیق‌ندادن عقلانی فرهنگ بومی و الگوهای وارداتی و با وجود نظام مطلق حاکم، سبب شکاف‌های طبقاتی و تضعیف کانون‌های متعدد قدرت از جمله قوۀ مقنّنه و مجریۀ برآمده از پارلمان و احزاب و نهادهای مدنی شد. با کناره‌گیری او، ساخت نهاد مطلق از هم پاشید و همبستگی جامعه دچار تزلزل و بی‌ثباتی شد.

https://prj.ui.ac.ir/article_21809_94cf1e4e0cdf564ced6164cb80ac139a.pdf

دانشگاه اصفهان پژوهش های سیاسی 2538-306X 6 شماره 2 (17 پیاپی) 2016 07 22 Islamic Revolution and development in Iranian Identity انقلاب اسلامی و تحول در هویت ملی ایرانی 81 109 21810 10.22108/prj.2016.21810 FA سید مرتضی هزاوئی دانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه بوعلی سینا همدان فاطمه حسینی دانشجوی کارشناسی ارشد اندیشه سیاسی دانشگاه بوعلی سینا Journal Article 2016 02 28 در تصور سنتی حاکم بر گفتمان اسلامی و انقلابی، اندیشۀ ناسیونالیسم به عنوان یکی از دستاوردهای اصلی اجتماعی - سیاسی مدرنیتۀ غربی همواره با آرمان و اندیشۀ انقلاب اسلامی در تقابل قرار می‌گیرد؛ در حالی که ملیگرایی در معنای میهن‌پرستی نه تنها در تقابل با تفکر انقلابی قرار نمی‌گیرد، بلکه در راستای تحکیم آن معنا می‌یابد. ملی‌گرایی مانند بسیاری از مفاهیم مطرح در علوم سیاسی در روند تحولات بنیادین از قبیل انقلاب‌ها چهرهای ژانوسی می‌یابد که نمی‌توان دربارۀ جمع‌پذیری یا تباین آن با گفتمان انقلاب اسلامی، حکم قطعی صادر کرد. پرسش مقاله آن است که انقلاب اسلامی و نظام سیاسی برآمده از آن، چه برداشت جدیدی از ملی‌گرایی ارائه داده است؟ رفتارشناسی ج.ا.ایران در برخی وقایع و تحولات سیاسی – اجتماعی مهم مانند جنگ تحمیلی، مسألۀ هسته‌ای، رویکرد نسبت زبان فارسی و هویت باستانی، نشان از ایجاد تلفیق سازنده میان دو منبع هویتی ایرانی‌بودن و اسلامی‌بودن دارد. براساس نظریه نظریۀ ام‌القرا، مفهوم ملی‌گرایی در جریان انقلاب تغییر ماهیت داده و خوانش جدیدی از آن ارائه شده است که با آرمان انقلاب اسلامی سازگاری دارد. در واقع انقلاب اسلامی، موجب تلفیق ملیگرایی در معنای وطن‌دوستی ضد استبدادی در سطح سیاست داخلی و میهن‌دوستی ضد بیگانه در سطح سیاست خارجی با رویه‌های اسلامی- انقلابی شده است.

https://prj.ui.ac.ir/article_21810_e6603cb9c337b6ea9810ef435fd063b1.pdf